با ورود تو به قلب شکسته من و التیمام درد بی درمان من زندگی برایم رنگ دیگری شد تو همان دوای درد بی درمان بودی ، تو همان فرشته نجات من بودی زمانی که من داشتم در دره نا امیدی سقوط میکردم تو آمدی و مانند فرشته مرا نجات دادی به زندگی ام امید بخشیدی و مرا امیدوار به زندگی ام کردی امید به پروازی دوباره در دشت عشق ، امید به کشیدن تصویری از عشق! تصویر عشق را بر روی دفتر زندگی همانند چهره تو ترسیم کردم ، چون تو همان عشق بودی! نه احساسی از عشق بودی و نه کلمه ای از عشق ، نه عاشق بودی و نه معشوق تو خود خود عشق بودی برایم! عشق با تمام معانی و درک و احساس و زیبایی آن! تمام زیبایی های عشق در چهره و وجود تو خلاصه می شود! عشقی که عاری از هر گونه گرد و غبار غصه است و جدایی! تصویر تو کشیدنی نیست حتی برای تجسم آن نیز باید به رویاها سفر کرد! آنقدر زیبایی که نمیتوان تصویری از تو بر روی صفحه ای از دفتر زندگی کشید! ای تو که زیباترین زیبایی هستی ، و امیدوارترین امید هستی با ورودت به قلبم زندگی ام مانند تصویری شد که شاید در خواب میتوانستم آن را ببینم! انگار دنیا مال من بود و گل خوشبختی تنها برای من در باغچه زندگی روییده شده بود! انگار باران عشق تنها برای من می بارید و چلچله تک درخت زندگی تنها برای من آواز عاشقی را میخواند ! تو الگوی همه عاشقانی ، تو سرچشمه هر چشمه زیبایی ها هستی! با ورود تو به قلبم و امیدی که به من دادی دنیا برایم رنگ عشق شد! و تجسم تصویر تو تنها با رنگ عشق در ذهنم کشیده شد! تمام زیبایی های دشت عشق با حضور تو دیگر آن زیبایی را نداشت ، چون تو در بین این همه زیبایی ها زیباتر بودی و در مقابل زیبایی تو دشت عشق آن قشنگی خودش را از دست داده بود! به هیچ نویسنده و قصه گویی اجازه نمیدهم که از چهره و زیبایی تو سخن یا قصه ای بگویند چون دوست ندارم تو تبدیل به قصه بی فرجام شوی! دوست ندارم تو خاطره شوی چون تمام خاطرات روزی خواهند سوخت! اجازه نمیدهم هیچ نقاشی چهره تو را ترسیم کند چون چهره تو آنقدر زیباست که هیچ نقاشی نمیتواند آن را ترسیم کند!

دوباره شب شد منو تنهایی

ميخواهم برايت بنويسم، اما مانده ام که از چه چيز و چه کس بنويسم؟! از تو که

بي رحمانه مرا تنها گذاشتي يا از خودم که چون تک درختي در کوير

خشکم؟ از تو بنويسم که قلبت از سنگ بود يا از خودم که شيشه اي بي حفاظ بودم؟

امشب ازچه بنويسم؟از دستهايم که هر شب به سوي آسمان بلند ميکردم و از خدا به دعا ترا

ميخواستم و ديدگان باراني ام را همسفر دعاهايم ميکردم تا واسطه ي شفاعتم شوند؟

امشب از چه بنويسم؟از قلبي که مرا نخواست يا از قلبي که تو را خواست؟ شايد هم اگر

در دادگاه عشق محاکمه بشوم دادستان تو را مقصر نداند و بر زودباوري قلب من که تورا

بي ريا و مهربان انگاشت اتهام بزند...شايد از اينکه زود دلبسته شدم

و از همه ي وابستگي ها بريدم تا تو را داشته باشم به نوعي

گناهکار شناخته شوم.نه!نه! شايد هم گناه را بر گردن چشمان تو بگذارند که هيچ وقت

مرا نديد يا ديد و ناديده گرفت چون از انتخابش پشيمان شده بود...

مهرم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم که شايد دوري موجب دوستي بيشترمان شودو

تو معناي (دوست داشتن) يعني سفر به رويا را بداني.

شايد تو راست ميگفتي دوست داشتن حقيقتي بود براي شاد بودن قلبي که در قفس

سينه اش به ياد تو مي تپد. شايد از نظر تو دوست داشتن و مهر

ورزيدن بي معناست اما وقتي حضورش را در قلبت حس کني برايت معناي بودن ، ماندن و

خواستن را پيدا ميکند. چه سود که تو آنرا در قلبت حس نکردي و

معنايش را ندانستي ، از من بريدي و از اين آشيان پريدي مگر از من چه بد ديده بودي اي

نامهربان که ترکم کردي و دل برتنهائيم نسوزاندي.

اي کاش هيچ گاه نگاهمان با هم آشنا شده بود ، اي کاش هرگز نديده بودمت و دل به

تو دلشکن نمي بستم. اي کاش هيچ گاه عطر ياد و خاطرات گذشته در

مشام روحم باقي نمانده بود تا امروز مجبور به تحمل مجازات تنهايي شوم.  اي کاش هيچ گاه

قدم در زندگي سردم نمي گذاشتي و من هيچ وقت صداي قدمهايت رادر کوچه ي بن بست

زندگي ام نشنيده بودم اما تو آمدي و در قلبم نشستي و معناي

دل بستن را به من آموختي اما رفتي و عهد ديرينمان را شکستي و دلم را به آتش

کشيدي.

تنها مرحمي که بر زخم قلب و روحم دارم اشکهاي لبريز از ملالي است که بي اختيار از

ديدگانم روان است . تو گريستن را با رفتنت به من آموختي .

انتظار باز آمدنت بهانه اي براي هاي هاي گريه هاي شبانه ام شد و علتي براي چشم به

راه دوختنم.

اما... امشب مينويسم تا تو بداني که ديگر با ياد آوري اولين ديدارمان چشمانم پر از اشک

نميشود چون بي رحمي آن قلب سنگين را باور دارم.

امشب ديگر اجازه نخواهم داد که قدم به حريم روياهايم بگذاري چون اينبار من اينطور

خواسته ام.

هر چند که علت رفتنت را نمي دانم و علت پا گذاشتن روي تمام حرفهايت را اما،...باور کن

... که ديگر باور نخواهم کرد عشق را...ديگر باور نميکنم محبت را...

و اگر باز گردي به تو نيز ثابت خواهم کرد...

هنوز رویاهایم ادامه دارد. نمی دانم...نمی دانم چرا وقتی همه آرزوهایم را دانستی...رفتی؟!جرم من آخر

هنوزم در پي اونم که ميشه عاشقش باشم